dimecres, 25 d’abril del 2012

La sonrisa de la ignorancia

Hace tiempo que no escribo. No ha sido por falta de ganas ni de tiempo, sino de ánimos..
Las cosas no es que hayan mejorado mucho, tanto en casa como en el instituto. Ataques de ansiedad que me dan a saber por qué.. Mi madre no me deja cojer el ordenador a penas para hacer deberes o desconectar un rato, pero lo mínimo.. así que no me da tiempo ha poder escribir lo que siento, ni lo mas breve.
Todo se va complicando.
Mofas de los compañeros de cosas que no tienen ni la más mínima idea: - Claro como no vienes nunca/ Claro ahora te vas a poner a llorar no?/ Solo quieres llamar la atención por eso haces lo que haces/...
Mofas de los profesores: - No sé para que vienes, total para lo que haces.. O directamente amargándote todavía más diciéndote que no vas a aprobar la ESO y vas a tener que volver a repetir en otro instituto o no poder hacer lo que quieres el año que viene por culpa de haber faltado tanto y no poner tanto de mi parte como hacia en los últimos meses..
Mofas de mis padres: - Tampoco tienes tantos problemas por los que estar mal, que tu madre y yo tenemos suficiente con lo que tenemos para que encima añadas un problema más!/ Te vas a quedar sola! Absolutamente sola por ser tan egoísta como eres.. Cobarde que solo sirves para encerrarte en tu habitación a llorar/ No tienes suficiente confianza con nosotros como para contarnos lo que te pasa? (A lo que mi contestación por dentro continua con un: Como quieres que tenga confianza contigo si eres el primero que me ve débil y me abuchea más? Como quieres que confíe en ti si eres tú el que mes hunde más en la miseria! Como quieres que haga lo que me digas si no tengo fuerzas ni de levantarme de la cama, por la mierda de vida que llevo.. Que estoy rodeada de problemas!) 
Sé que solo escribo cosas tristes, cosas deprimentes y aburridas, pero si no lo escribo en mi propio blog, donde lo escribo? No quiero que lo sepa nadie que conozco, no quiero que lo sepa ni si quiera mi mejor amigo aunque se cabree por ello, dice que no tengo la suficiente confianza con él como para contarle lo que me pasa aunque el haya pasado por lo mismo no hace mucho. No puedo, directamente no me sale.. Lo intento pero con la única que lo puedo hablar abiertamente es con mi mejor amiga, #Seguiremsomrient el único sitio donde me puedo sentir identificada con sus palabras, con sus actos, con sus escritos.. La única persona en el mundo que me entiende y me aconseja, o por lo menos eso noto. La única persona que no me hecha la bronca por no ir a clase ni por faltar a alguna quedada con ella, la única que me entiende cuando le digo que he hecho cosas que no tendría que haber hecho tanto físico como psicológica-mente, la única persona que puedo poner la cara que quiero y de como me siento cuando estoy a su lado, sin tener que poner la sonrisa falsa, la puta sonrisa de la ignorancia!
Puede que sean tonterías lo que me pasa, puede que sean realmente problemas lo que tenga que soportar, puede que no sea nada, que solo sea una mala época.. Pero sea lo que sea, lo único que quiero es que se termine ya, que acabe esta terrible pesadilla de la que quiero despertar y no llevar siempre encima la sonrisa de la ignorancia, de la ignorancia y de la soledad.

2 comentaris:

  1. Laura l'ho únic que et puc dir esque jo mai et renyo ni res, ja que jop he passat exactament per al mateix. Fa tres anys que visc amb això, i encara que no m'hagi recuperat del tot, et puc assegurar que d'aquesta sen surt.
    Durant aquesta epoca de la teva vida et donaras compte, de com son les persones de veritat i de qui t'estima i vol el millor per a tu. Aquestes persones sempre t'ajudaran, encara que no sapiguen ven be el motiu de la teva tristeza,sempre estaran alla perque aquestes persones son amics de veritat. Sé que et costa moltissim confiar amb algu i explicarli, pero tard o d'hora o hauras de fer. Això es una cosa que no te la pots callar per molt de temps. I el javi, el meu millor amic i també el teu, aqui conec desde fa 15, sé que es una d'aquestes poques persones, un amic de veritat que sempre intenta ajudar. Només et demano que li donguis una oportunitat. Jo ho vaig fer, sempre ho faig i mai me arrepenti, perque sempre m'ha ajudat o escoltat quan e necesiitat ke m'escoltessin.
    Enfi, ser que es dificil, pero ara es quan has de ser més forta i lluitar per no demostrar la devilitat, per callar la boca a tothom que no creu en tu. Només has d'ignorar el que els demés diguin i lluitar per ser feliç.

    Un cop més, vull que sapigues que estare aqui, al teu costat.

    T'estimo beb!♥

    ResponElimina
    Respostes
    1. Costa ignorar les coses.. costa molt.. i confiar encaramés

      Elimina